ทุก ๆ ครั้ง ,,
ที่ ขับรถ ผ่าน ป้าย สุราษฎร์พิทยา
ไม่ ว่าจะ ทางข้าง หรือ ทาง หน้า


ภาพ ความ ทรงจำ ทุก เรื่องราว
ก้อ พัด เข้ามาใน สมอง ,,

ทุกเรื่อง ราว ทุกความ ทรงจำ กู ยังไม่เคยลืม
ป้าย รถเมล์,ซอยหมูย่าง,ร้านน้าชำ,ร้านแฝด

สถานที่เหล่านี้ ,,
ยัง คงอยู่ ที่เดิม ไม่เคย ไปไหน

แต่ สิ่งที่ หายไป
คือ ความสนุก เฮฮา

ของ ชีวิต ม.ต้น
พอ มองเข้าไป ในโรงเรียน

ภาพของ การวิ่งหนีอาจารย์ ที่ตามคีบผม
ยังเหมือนกับว่า มันเพิ่งผ่านมาเมื่อ วาน
ยัง คิดอยู่เลย ว่าต้อง ตัดสกินเฮดอีกแล้วกรูส์

ภาพของการเล่นไพ่หน้าห้อง สมุด
ที่ ต้องโดน เชิญผู้ปกครอง ,,
มันเหมือนกับ ว่า
วันนี้ยังต้องคิดอยู่เลย
ว่า ต้องเอาคัย มาเป็นผู้ปกครอง ดี

ภาพของศาลา 3 หลัง
ที่นั่งดู ผู้คนรอบ ๆรั้วของโรงเรียน
และ นั่งรอรถปลาหมึกย่าง ก้อยัง เเว๊บๆอยู่เลย

ทุกๆภาพ ทุกๆความทรงจำ
มันยังคงอยู่ ใน หน่วยความจำ
ที่เรียกว่า หัวใจ ทุกๆ ภาพ

ความเป็น เพื่อน มันยังไม่หายไป ไหน
แค่วัน นี้ เทอร์กับ ฉัน

เราห่างกัลเพียงไม่กี่กิโล
แต่ ความเป็นเพื่อน จะอยู่อย่างนี้ ตลอดไป

ปล.กูล้มเมิงฉุด เมิงล้มกูฉุด คำๆนี้ ยังคงตรึงจัยของกูอยู่

คิดถึงพวกเมิงวะ กล๊วย กล้วย ,,
เว ลาเปลี่ยน ไม่สามารถเปลี่ยนใจคน ^^